...przez szkło...

poznaj świat 12/2011

2011-11-25T15:43:00.003+01:00

ponownie zapraszam na łamy miesięcznika "poznaj świat" gdzie tym razem opowiadam o zamkach północnej anglii. ten artykuł bierze udział w konkursie, którego rozstrzygnięcie w marcu.

alicja [364 - 368]

2011-09-05T19:13:00.001+02:00

- Ale ja nie chciałabym mieć do czynienia z wariatami - rzekła Alicja.
- O, na to nie ma już rady - odparł Kot. - Wszyscy mamy tutaj bzika. Ja mam bzika, ty masz bzika.
- Skąd może pan wiedzieć, że ja mam bzika? - zapytała Alicja.
- Musisz mieć. Inaczej nie przyszłabyś tutaj.
/L.Carroll/

dzieciaki [357 - 363]

2011-08-27T19:41:00.004+02:00

Z letniego wypadu do Stegny. Wąskotorówka, plaża, fale, wiatr. Samuel, Kaj, Oskar, Kaja, Damian, Pola.*

* wielkie litery na żądanie

poznaj świat 7/2011

2011-06-26T23:57:00.003+02:00

lipcowy numer "poznaj świat" do nabycia w dobrych salonach prasowych :)

death valley [354-356]

2011-05-28T20:42:00.003+02:00

i kiedy szedłem doliną śmierci... było upalnie, sucho... i cicho. a kiedy jechałem doliną śmierci, było upalnie, sucho... i głośno jak cholera, bo wokół nikogo-nikogo, więc głośniki w samochodzie mogły pokazać na co je stać. sing-along, i gardło zdarłem. prawdziwa pustynia [a jednak chciało się komuś wybudować tam świetną szosę]. pierwsze zdjęcie - rzucik okiem na panoramę z dante's view. to białe to wielki pokład soli.

wśród zwierząt [351-353]

2011-02-21T18:36:00.003+01:00

pomijam niezwykłe ilości ptactwa, jaszczurek i różnej drobnicy zwierzęcej, niemniej te trzy spotkania zrobiły na mnie wielkie wrażenie. stado bizonów pasło się swobodnie w blasku porannego słońca w lasach kaibab na północ od wielkiego kanionu. nie wierzyłem własnym oczom. teleobiektyw sięgnął [ręce mi się trzęsły przy zmianie słoika], ale bliżej nie ośmieliłem się zrobić ani kroku.

kondor szybował nad przepaścią wielkiego kanionu, potem jeszcze zawołał swoją dziewczynę, ale byli już dość daleko. pamiętam świst wiatru w jego skrzydłach. wszystkie kondory kalifornijskie są ponownie wprowadzane do swojego niegdyś terytorium, to się nazywa reintrodukcja. tylko, że teraz wszystkie są ponumerowane...

zaś mustang spacerował swobodnie niedaleko kanionu de chelly. nie mam doprawdy pojęcia, czy to było w pełni dzikie zwierzę, ale chcę w to wierzyć. udało mi się złapać tego srokacza, a niedaleko dalej był jeszcze chudy palomino.

a jeśli już jesteśmy przy koniach: w lutowym numerze miesięcznika "koń polski" moje zdjęcie jest jedną z ilustracji artykułu o rekonstrukcji średniowiecznych pojedynków ciężkozbrojnego rycerstwa.

tsé bighánílíní [346 - 350]

2011-01-29T21:14:00.007+01:00

zabawa w słowa: skoro tséyiʼ z poprzedniego wpisu znaczy 'w skale', zaś dzisiejsze tsé bighánílíní to 'miejsce, gdzie woda płynie przez skały', to wniosek jest prosty: tsé w języku navajo to 'skała'. o tym, że nieznajomość języka navajo szkodzi przekonali się boleśnie japończycy w czasie wojny na pacyfiku, nie mogąc nijak złamać amerykańskiego szyfru - a szyfrantami byli głównie navajo szwargotający meldunki we własnym narzeczu.

navajo to największa grupa indian w ameryce północnej. nie da się ukryć, że również najzamożniejsza, posiadająca największy własny obszar i najlepiej zorganizowana i przystosowana - od korporacji górniczych i energetycznych biorą solidne opłaty za eksploatację ich ziemi, a od turystów myto za jej zwiedzanie ;). mają własny dwustopniowy samorząd: wybierają bezpośrednio wodza swojego szczepu i wodza całego plemienia navajo (prezydenta usa też wybierają).

sami na siebie mówią diné, czyli po prostu 'ludzie'. jak to ludzie, mają swoje mądrości. mówią 'usiądź spokojnie, a ziemia przemówi do ciebie'. i mówią też tak: 'nigdy nie będzie bogaczem mężczyzna, który dba o swoją rodzinę'. chociaż z tej strony pocieszenie...

seria z kanionu antylopy. zrobiłem zdjęcia o orientacji pionowej, jak nigdy. i mimo, że będąc w grupie fotografów miałem pewne przywileje (kosztowne), to złapanie jednego z ostatnich tego roku słupów światła nie było łatwe. ale... jest.

tséyiʼ [342-345]

2011-01-25T23:57:00.003+01:00

w języku navajo tséyiʼ znaczy 'w skale'. potem hiszpanie przyjęli nazwę w formie de chelly i tak zostało do dziś, ale kanion de chelly pozostał w całkowitym posiadaniu indian, którzy wciąż tam żyją, tworzą swoje rękodzieło i uprawiają skromne poletka. wejść do niego można tylko z lokalnym przewodnikiem, a jest tam co oglądać, bo oprócz fantastycznej przyrody wśród skał czają się ruiny pueblos pozostawionych przez osiadłe, dawne plemię anasazi. ale to innym razem. na zdj. 3 i 4 - w normalnych rozmiarach - widoczne są miejsca tych opuszczonych budowli.

wielką zaletą de chelly jest to, że nie jest on po drodze, a właściwie: jest mocno z boku. trzeba nieco czasu i asfaltu nadłożyć żeby tam dojechać, a w krainie tak bogatej w fascynujące miejsca jak arizona ruch turystyczny skupia w głównych atrakcjach, jak wielki kanion. dlatego jeżdżąc i wędrując wzdłuż krawędzi de chelly napotyka się bardzo mało osób, zaś poczucie samotnego spokoju z widokiem na tą wielką przestrzeń działa kojąco. za to można trafić na prawdziwego dzikiego mustanga, co mi się udało. albo próbować złapać w obiektyw jednego z szybujących kruków, co mi się nie udało.

pierwsze cztery zdjęcia z tego nie ruszanego jeszcze katalogu. wciąż mam takich parę, co cieszy.

a w 1941r. kanion de chelly fotografował ansel adams, robił zdjęcia m.in. z cypla widocznego po lewej stronie na 2 zdjęciu.

life is a highway [340-341]

2011-01-15T22:50:00.002+01:00

3870 mil. szosa - integralna część wyprawy. przed wyjazdem martwiłem się, że droga między poszczególnymi miejscami zajmie mi dużo czasu. nic z tych rzeczy, mile jedna po drugiej znikały nie wiadomo kiedy. z autostrady korzystałem tylko raz, interstate 15 między los angeles i las vegas. reszta trasy odbyła się prze-malowniczymi szosami i drogami bocznymi, czy to desert road from vegas to nowhere, czy route 66. okna pootwierane, po co klimatyzacja, pęd chłodzi wystarczająco, pod ręką kawa i kubek z zimną colą, na bocznym siedzeniu aparat. drogi prowincjonalne pustawe lub zupełnie puste, ciągną się aż po sam horyzont, wokół pustynia, czy jazda w dzień, czy nocą, wciąż gra muzyka, albo radio albo któraś z przygotowanych specjalnie płyt - non stop sing along, papieros w ręce, silnik cichutko szemrze, benzyna po 2.50 pln za litr...
life is a highway

arches 2 [334-339]

2011-01-06T23:30:00.002+01:00

duża seria z arches. i to jeszcze nie koniec tego miejsca. i nawet gdybym spędził tam kilka tygodni, to byłoby mało, zresztą odnosi się to do zdecydowanej większości miejsc, które były na trasie. w arches wpadłem w amok fotograficzny - nie dało się inaczej. co kilkadziesiąt kroków, co kilkanaście minut jazdy otwierały się coraz to nowe przestrzenie, coraz to nowe formacje skał układały się w przedziwne kombinacje. niektóre, jak fiery furnace [zdj.3] są dostępne wyłącznie z doświadczonym przewodnikiem, łatwo się zgubić w labiryncie rozgrzanych skał. i galopada natrętnych myśli: a gdyby tak to złapać nocą, a gdyby tak przy zachodzie słońca, a gdyby tak okryte śniegiem w zimie, a gdyby wejść głębiej/wyżej/niżej, a gdyby odjechać dalej, a gdyby.... i tak w kółko, mnóstwo miejsc, mnóstwo widoków, mnóstwo ścieżek. a wciąż mało, mało, mało. temat arches nie został jeszcze wyczerpany.

[na zdjęciu #2 są ludzie. poszukajcie]

north rim [331-333]

2010-12-15T23:02:00.001+01:00

jechałem pół nocy przez czarną jak smoła dzicz, drugie pół nocy ledwo przespałem w samochodzie, który z minuty na minutę robił się coraz zimniejszy [przygotowany byłem po trapersku, przykryty na tylnej kanapie częściowo polarem, częściowo ręcznikiem]. w końcu ziąb wygnał mnie koło 5 rano za kółko chevroleta, i pognałem dalej - niedaleko! w sam raz zdążyłem rozstawić sprzęt. błogosławiony kubek termiczny, utrzymał kawę ciepłą na tyle długo, że można było się nieco wewnętrznie rozgrzać. i wtedy się zaczęło.

wschód słońca nad wielkim kanionem.

do tego to było moje pierwsze spotkanie z wielką dziurą, południowy brzeg zwiedziłem kilka dni później. północna krawędź jest znacznie dziksza, mniej cywilizowana, a zimą w ogóle niedostępna - głębokie śniegi. gęste sosnowe lasy [żółta arizońska sosna - ponderosa] nagle się urywają, i skalisty próg pozwala zajrzeć wgłąb tej wielkiej czeluści. na zdjęciach widać głęboki sznyt kanionu bright angel, jednego z dopływów colorado.

colorado [327-330]

2010-12-05T12:31:00.001+01:00

gdzieś w górach skalistych topniejące śniegi dają początek rzece colorado. trudno uwierzyć, iż jest to jedna z wielkich amerykańskich rzek, obok mississippi, missouri czy rio grande. a jednak - miliony domów z 5 stanów korzystają z jej wody pitnej, jej energii i jej wód nawadniających. bo to była rzeka niezwykle silna. przez ostatnich 10 milionów lat wyryła nie tylko wielki kanion, ale i dziesiątki mniejszych. dziś system zapór radykalnie zmniejszył prędkość przepływu i ilość niesionego materiału. skutek: rzeka już nie dopływa do zatoki kalifornijskiej, kończy bieg resztkami wsiąkającymi w pustynny piach daleko przed wybrzeżem, bagnista delta zanikła.

"dopóki trawa rośnie, dopóki rzeki płyną" - tak określali wieczność indianie.

rzeki już przestają płynąć.

na colorado natykałem się w trasie kilkukrotnie, tu przedstawiam ją w kolejności geograficznej: okolice moab, utah, niedaleko marble canyon, zapora glen niedaleko page i słynna podkówka, horseshoe bend. wcześniej rzekę widać było na zdjęciach w wielkim kanionie.

arches [324-326]

2010-12-02T22:31:00.001+01:00

żeby dojechać do arches national park trzeba było zapędzić się aż do niewielkiej mieściny moab, daleko wgłąb utah. przepiękny to stan, choć nigdy nie wymieniany pierwszym tchem. california, texas, hawaje, alaska... utah, pewnie z powodu dziwnej nazwy, umyka. 'life elevated' - to slogan utah, w pełni uzasadniony.

spanie w samochodzie na poboczu ma swoje złe i dobre strony. złe: tylna kanapa bywa mało wygodna do leżenia, samochód się wychładza i robi się zimno... dobre: chłód budzi wcześnie rano i można się załapać na wschód słońca w arches national park. albo nad wielkim kanionem [ale to innym razem].

arches to miejsce niesamowite. erozja, wypłukiwanie i wydmuchiwanie całych 'słabszych' skał stworzyło na tym obszarze skupisko fascynujących formacji skalnych - łuków, arkad, jaskiń i zwykłych dziur w skale. mam pewne podejrzenie: jankesi sami stworzyli ten park za pomocą kilku ton umiejętnie rozłożonego dynamitu, a teraz mówią, że to tak naturalnie...

pierwsza część z arches. tam powstało mnóstwo zdjęć... na pierwszym: delicate arch, jeden z najsłynniejszych. na drugim - 'dwór'. na trzecim - okolice 'trzech plotek'.

grand canyon - south rim [320-323]

2010-11-27T22:41:00.005+01:00

nie ma takiej fotografii, która odda w pełni potęgę tego miejsca. można pokazać fragmenty, urywki, sugestie... można pokazać kawałek tej przestrzeni, ale szumu wiatru na piórach skrzydeł kondora łapiącego komin ciepłego powietrza z dna kanionu - nie da się. można pokazać jak 1800 milionów lat ułożyło się warstwami między nurtem rzeki a krawędzią kanionu, ale wrażenia z ponadkilometrowej czeluści tuż pod stopami - nie da się.

podobno jest kilka rodzajów lęku wysokości. niektórzy nie wsiądą do windy, inni nie wejdą na drabinę... są tacy, których lęk wysokości zmusza do zrobienia 'jeszcze jednego kroku'. tak się dzieje w wielkim kanionie: wiele osób straciło życie wskutek nagłego impulsu. a poza tym - zmienne warunki klimatyczno-termiczne w kanionie potrafią zdezorientować i powalić nawet najsprawniejszego trekkera.

spływ od wejścia rzeki w kanion na wschodzie do wyjścia na zachodzie gdzieś za las vegas trwa 3 tygodnie. między północną krawędzią a południową jest lotem ptaka [kruka, sokoła, kondora] ok. 22 km., ale przejść w poprzek się nie da, trzeba nadłożyć setki kilometrów dookoła. kiedy hiszpanie odkryli kanion ok. 1540r., sądzili, że przejście zajmie im do miesiąca. udało się dopiero 200 lat później.

w filmie lawrence'a kasdana 'wielki kanion' to miejsce widać dopiero na 15 sekund przed końcem filmu. bo chodzi w nim nie o to, żeby pokazać tą wielką dziurę w ziemi, ale żeby stanąć na krawędzi i spróbować ogarnąć to miejsce.

jesień we wrocku [313-319]

2010-10-30T22:01:00.001+02:00

na chwilową zmianę smaku - wrocław. krótki pobyt, z przyczyn zawodowych miałem tylko 2 godziny dla siebie, więc w dyrdy pognałem do ogrodu japońskiego. słońce dopisało, a kolory - zagrały soczyście. kurczę, kiedyś pojadę do kyoto!

zabriskie point [310-312]

2010-10-10T00:28:00.000+02:00

tu kiedyś było jezioro. ale wyschło. jakieś 5 milionów lat temu...

zostały po nim osady, wypłukane, zaschłe na skałę słone błota, osady wulkaniczne. dziś ta ziemia ma bardzo wymowną nazwę: badlands.

tego dnia w dolinie śmierci było chłodno - zaledwie 34 st. C. nawet lokalny ranger mówił "- dziś jest chłodnawo, chyba ledwo dobiega do setki [fahrenheita], zobacz, założyłem długi rękaw" i zaśmiewał się przypominając jednocześnie o nakryciu głowy i piciu wody, duuuużo wody. 3-4 litry to norma i konieczność.

but it's a dry heat :)

tego upału nie czuć. człowiek się nie poci, nawet w ruchu - od razu paruje. jak dla mnie - klimat doskonały.

a jeden francuski filozof, słynny dość, łyknął sobie w tym miejscu lsd i mówił, że to było najwspanialsze doświadczenie w jego życiu.

ocean front walk [302-309]

2010-10-07T14:38:00.006+02:00

jedno z bardziej znanych miejsc w los angeles. zasadniczo, l.a. potraktowałem w czasie wyprawy po macoszemu, podobnie las vegas [miasta mnie nie interesowały tym razem]. między venice pier a santa monica pier ciągnie się bulwar często wykorzystywany w filmach - czy to californication [hank moody się nie pokazał] czy też the doors [jim & co. pomieszkiwali w venice].

tu koczują bezdomni, bo to ich mekka - ciepło, nie pada i infrastruktura plażowa ułatwia życie, tam street performer przyciąga uwagę spacerowiczów, naganiacze naganiają do sklepów z utensyliami do palenia używek i pamiątkami made in china, gdzie indziej grupka podstarzałych hippies głosi wielkość kriszny i moc trawki :). i to jest ich biznes, ich praca - ponieważ ludzie chcą ich fotografować, więc oni żądają za to zapłaty - a ponieważ biorą za zdjęcia pieniądze, to udziwniają się jeszcze bardziej. błędne koło.

wędrując po los angeles zapomniałem, że w tym miejscu aparat z białym teleobiektywem nie jest oznaką bardziej zaawansowanego amatora fotografii, wiadomo, turyści robią zdjęcia kompaktami sony. jest on natomiast narzędziem bardzo niepopularnej pracy. pewnie dlatego dwa razy mnie zaczepiali: "- jesteś paparazzo? jest tu ktoś sławny?".

pacifica [295-301]

2010-10-06T12:29:00.002+02:00

moje pierwsze spotkanie z pacyfikiem. no, może nie tak spektakularne jak na polinezji, niemniej - rytualnego zamoczenia się dokonałem [pogoda była jak na los angeles obelżywa]. venice beach ma wszystko, co mieć powinno - surferów łapiących każdą dającą się ujeżdżać falę, ptactwo szukające pożywienia we wszystkim, co ocean wyrzuci, ratowników jak z serialu, no i zachód słońca.
the boys of summer have gone.

zion [290-294]

2010-10-04T15:25:00.000+02:00

na park narodowy zion mialem pół dnia + szybko zapadający głęboki zmierzch - za mało czasu, za mało! główna część tego parku to kanion wyżłobiony przez jedno z odnóży rzeki virgin, którą na zdjęciach widać - ot, taki potok. ale cała siła tegoż potoku wychodzi w czasie rzadkich opadów deszczu - gwałtowne flashfloods porywają ze sobą wszystko i żłobią, żłobią kanion.

fotograficznie nie jest to łatwe miejsce - w końcu kanion to wielka dziura w ziemi - zion dochodzi do 800m głębokości. słońce operowało mocno dając bardzo mroczne cienie i bardzo jasne światła w tym samym kadrze.

na ostatnim zdjęciu - the three patriarchs, jeden z najbardziej charakterystycznych widoków kanionu. o infrastrukturze i możliwościach zwiedzania tego parku opowiem przy innej serii z tego miejsca.

monument valley [285-289]

2010-09-26T14:17:00.008+02:00

absolutny archetyp scenerii dzikiego zachodu, nieodłączny element scenografii westernu. dwie panoramy przy zachodzącym słońcu zrobione w odstępie kilku minut z john ford's point. magia.

monument valley jest w całości zarządzane przez navajo. oni tam wciąż mieszkają, oni prowadzą zarówno interes związany z wjazdem na ten wielki teren, oni czerpią frukty z pobliskiego hotelu 'the view' [a jakże], oni sprzedają tam swoje rękodzieło. północna arizona - to navajoland.

antelope canyon [278 - 284]

2010-09-22T22:16:00.000+02:00

relację z podróży po południowo-zachodnich stanach zaczynam od ostatniego w zasadzie pleneru - ale był on najkrótszy i najbardziej jednolity. do szczelinowego kanionu antylopy nie można wejść samemu - pełną kontrolę nad ruchem turystów i fotografów sprawują lokalni navajo, oni chronią to miejsce przed zwiedzającymi [kiedyś na ścianach pojawiały się grafitti, a obecnie tłumy są nieprzebrane, a miejsce jest małe i ciasne], jak i zwiedzających przed tym miejscem - gwałtowna powódź zalała kiedyś kanion zabijając 11 osób. na piękne słupy światła o tej porze roku już nie ma co liczyć - są one dostępne od maja do lipca. ja załapałem tylko 2, z czego jeden w tej serii pokazuję. ale wydobywanie różnych niebieskich i purpurowych plam z cienia też ma swój wielki urok. to miejsce musiało znaleźć się na trasie.

heather, fern & lyme [276-277]

2010-08-13T14:53:00.000+02:00

jeszcze garsteczka autochtonicznej flory z północnej anglii. wrzos, paproć i wydmuchrzyca piaskowa.

na wrzosowisku wytarzałem się z radości, sprawdziwszy wcześniej starannie, czy owce nie zostawiły tam nic po sobie.

ian's garden [269-275]

2010-08-06T10:40:00.001+02:00

trochę starannie utrzymanych kwiatów, trochę klasycznego angielskiego trawnika, i łata zapuszczonej, dzikiej łąki, wszystko podlane pobliskim strumieniem i zwiedzane przez okoliczną drobną faunę. na pobliskich drzewach w całym hrabstwie poprzybijane ulotki o treści: 'ratujmy nasze rude wiewiórki! łapcie i zabijajcie amerykańskich szarych przybłędów!' - to prawda, amerykańska szara wiewiórka, sprowadzana bezmyślnie i dowolnie, uciekła na wolność i teraz skutecznie wypiera europejską rudą.

luwr [267-268]

2010-07-29T14:36:00.000+02:00

wiosenne. pierwsze z właściwego do takich zdjęć obiektywu.

karolina aleksandrowna [265-266]

2010-07-25T16:53:00.000+02:00

take two.

ewelina [263-264]

2010-07-20T13:50:00.000+02:00

magda [260-262]

2010-07-15T23:52:00.001+02:00

krakowianka. jedna ;)

natalia [258-259]

2010-06-21T09:51:00.001+02:00

najpierw te czarno-białe.

koralina [256-257]

2010-06-13T18:38:00.005+02:00

zupełnie niespodziewana walizka ze strojami

kings of the road [254-255]

2010-06-08T23:45:00.009+02:00

gdzieś pod londynem, wypatrzone dwa piękne czterokołowce. tylko otoczenie mało pasujące. więc cóż, idziemy w detal. na dole chevy bel air, a ten czerwony, jak z klipu zz top.

tgv [252-253]

2010-04-21T22:38:00.004+02:00

440 km między paryżem a lorient. 3 godziny jazdy, przez chartres, le mans, rennes... wbrew potocznemu mniemaniu, tgv nie jeździ cały czas z zabójczą prędkością. niemniej, jak przyciśnie, to się czuje ten rozmach, te 250km/h.

a w lorient byłem we francuskiej stoczni marynarki wojennej dcns. fregaty w dokach... i co z tego, zdjęć zabronili robić pod karą zesłania do gwinei albo i dalej.

na mariackiej... [248-251]

2010-03-30T17:43:00.001+02:00

pierwsze spotkanie z małgorzatą. zrzucanie zimowego otępienia. przyjemność powrotu do fotografii. przyjemność poznawania.

aigaion [246-247]

2010-03-21T21:15:00.003+01:00

kilka dni w grecji, a ściślej - w macedonii. tam już wiosna na całego. nie, że upały i tropiki, niemniej... słońce i lazur egejski już jest.

cheryl [242-245]

2010-02-14T20:03:00.008+01:00

cheryl - mix nigerii, irlandii i polski ;)

karolina aleksandrowna [239 - 241]

2010-02-11T22:24:00.004+01:00

jeszcze zeszłoroczne. teraz biała cisza, zima trzyma ;)

anna [237-238]

2009-12-05T19:58:00.001+01:00

wszystkiego naj... na nowej drodze życia :)

oliwia [234-236]

2009-11-30T17:47:00.001+01:00

zupełnie niespodziewane odkrycie fotograficzne

din guarie [230 - 233]

2009-11-06T10:41:00.014+01:00

już w 420r. zamczysko [w swej dawnej, pierwotnej formie] było siedliszczem brytońskich królów plemiennych. potem wywalczyli je dla siebie anglowie, zaś æthelfrith [co za imię!], król krainy bernicia nadał zamkowi nazwę od imienia swojej żony, bebby - stąd dzisiejszy bamburgh. a potem, w 993 przyszli wikingowie i oczywiście wszystko rozwalili. zamek postawili na nowo normanowie, potem wojny ze szkocją, wojny róż, wojny takie, siakie i owakie... dzisiejsza bryła zamku jest efektem prac renowacyjnych przeprowadzonych w xviii i xix w.

według thomasa malory, autora jednej z najbardziej znanych wersji mitu arturiańskiego, le morte darthur, bamburgh był siedzibą lancelota.

ale malory to był łgarz i konfabulant.

na drugiej panoramie jedna z wysp farne, przewija się na wielu panoramach zarówno z bamburgh jak i lindisfarne, to niech ma też swoje zdjęcie solo ;)

alnwick [228-229]

2009-10-26T12:32:00.006+01:00

zamczysko nad rzeczką aln, którego początki sięgają xi wieku i jednego z chorążych wilhelma zdobywcy. obecnie drugi co do wielkości zamieszkały zamek w anglii, siedziba księcia northumberland. chętnie odwiedzany i wykorzystywany przez filmowców. a za nim ciągnie się urokliwe miasteczko.

lindisfarne [223-227]

2009-10-23T10:03:00.012+02:00

mała wysepka lindisfarne - lub the holy island, czyli święta wyspa, to miejsce opactwa założonego w vii wieku przez irlandzkiego misjonarza św. aidana. na wyspę można się dostać po grobli dostępnej między pływami morza północnego. w 793r. było to miejsce pierwszej napaści wikingów na wyspy brytyjskie, i początek trwających 2 i pół stulecia rządów nordyckich na wyspach. a jeśliby tak doliczyć wilhelma zdobywcę po hastings w 1066r... w końcu on też był potomkiem wikingów. na wyspie, oprócz ruin opactwa znajduje się urokliwy zameczek zgrabnie postawiony na bazaltowym wzniesieniu. a po drugiej stronie zatoczki - wyraźnie i dumnie rysuje się zamczysko bamburgh.

warkworth [221-222]

2009-10-21T18:06:00.004+02:00

o zamku warkworth pisał - mało pochlebnie - szekspir w kronice 'henryk iv' część 2:

'ta robaczywa sterta zwietrzałych kamieni'

nooo, aż tak źle nie jest.

heather [217-220]

2009-10-18T19:25:00.010+02:00

zawsze bardzo chciałem zobaczyć wrzosowiska. prawdziwe, brytyjskie, wrześniowe. purpurowe. przekładające się kolorowymi plamami z rdzawymi połaciami paproci. udało się. cztery panoramy z northumbria national park, gdzieś między rothbury a otterburn. a wiało...

limes [212-216]

2009-10-14T14:58:00.009+02:00

vallum hadriani, czyli mur hadriana. konstrukcja rozpoczęta ok. 120 AD miała zabezpieczyć prowincje imperium rzymskiego przed rajdami piktów ['pomalowanych'. ktoś jeszcze pamięta o krwiożerczych piktach z nowel o conanie r.e.howarda?]. mur, sięgający czasem wysokości 4.5 metra, stanowił limes, granicę, za którą już tylko barbarzyńcy... dziś szczątki muru, fortów i strażnic ciągną się niemal od morza północnego do morza irlandzkiego, między newcastle a carlisle mniej więcej. a bardziej na północ jest jeszcze mur cezara antoninusa... ale to już inna bajka. powyższe zdjęcia zrobione w okolicy housesteads. wokół wszędzie pasą się owce, a większość muru posłużyła do kontrukcji dawnych stodół, domów i brukowania dróg.

dunstanburgh [208-211]

2009-10-12T14:43:00.008+02:00

nieopodal uroczego, rybackiego miasteczka craster [pierwsze zdjęcie], na bazaltowych skałach zrytych falami morza północnego stoją ruiny wielkiego niegdyś zamczyska dunstanburgh. budowniczym zamku był earl thomas lancaster, kuzyn króla edwarda II (długonogiego, tego, który bił się z williamem "braveheart" wallace), ale mimo swoich rozmiarów ta forteca nigdy nie odegrała kluczowej roli w wojnie angielsko-szkockiej, znaczenia nabrala dopiero w czasie wojny róż - wtedy też uległa zniszczeniu i nigdy nie została już odbudowana. dunstanburgh był chętnie malowany przez angielskiego pejzażystę j.m. williama turnera.

northumbria [207]

2009-10-04T21:46:00.005+02:00

pomału, pomaleńku zaczynam ogarniać setki plików, z których być może wyklują się fotografie z północno-wschodniej anglii. magiczna kraina. tydzień wakacji 'photo frenzy'. na zdjęciu zamek bamburgh, na horyzoncie jedna z wysp farne.

the pitt [202-206]

2009-09-18T20:40:00.013+02:00

pittsburgh, miasto niegdyś przemysłowe [zagłębie stali], dziś wspomina swój dawny okres gospodarczej świetności. lokalna drużyna baseballa ostatni tytuł mistrzowski zdobyła w 1970r. [na panoramie stadion pittsburgh pirates], a prócz tego jest jeszcze pittsburgh steelers [football - na lokalnym lotnisku obok postaci waszyngtona jest pomnik franco harissa, gwiazdy footballu] i pittsburgh penguins [hokej]. i każda drużyna ma swój stadion, tak na ok. 50 tys. a widok z mt. washington [dolne panoramy] zaliczany jest do najpiekniejszych panoram usa. miasto trzech rzek - allegheny i monongahela łączą się i tworzą rzekę ohio, co też widać na panoramach. z powodu tych rzek jest w pittsburghu 446 mostów. 446.

natalia [200-201]

2009-09-10T18:40:00.006+02:00

skuteczna po obu stronach obiektywu :)

tip of the iceberg [197-199]

2009-09-01T20:24:00.006+02:00

natalia wymyka się opisowi.

alex [194-196]

2009-08-30T18:51:00.006+02:00

alex. take two.

marti [192-193]

2009-08-27T22:24:00.007+02:00

niezwykła.

aga [189-191]

2009-08-25T08:55:00.006+02:00

takie zupełnie spontaniczne fotospotkanie...

kuling [186-188]

2009-08-23T12:10:00.008+02:00

pod adresem www.kuling.org.pl znajdziecie stronę grupy badawczej ptaków wodnych. piotr zięcik jest jednym z fascynatów prowadzących obrączkowanie ptaków i obserwacje stanowisk lęgowych w rezerwacie 'mewia łacha' na wyspie sobieszewskiej. gorąco polecam spotkanie z tymi ludźmi. na zdjęciach piotr pozuje wraz z rybitwą rzeczną, przepięknym ptakiem. niedawno jedną z zaobrączkowanych w gdańsku znaleziono [martwą] na wybrzeżach afryki południowej.

znad sekwany [184-185]

2009-08-20T21:13:00.007+02:00

jean cocteau: w paryżu wszyscy chcą być aktorami, nikt nie chce być publicznością

turniej grafa majowego [178-183]

2009-08-19T17:35:00.012+02:00

po raz pierwszy od 1570r. na gdańskim zamczysku odbył się rycerski turniej grafa majowego. w pachnących jeszcze świeżo ciętym drewnem szrankach stanęło 8 rycerzy konnych i kilkunastu pieszych. na turnieju, zorganizowanym przez muzeum archeologiczne w gdańsku, widownia dopisała zaskakująco, a impreza zapewne zadomowi się na stałe. w pierwszej edycji wzięli udział zarówno pasjonaci rycerstwa z zamku w gniewie jak i z polskiej rewii konnej.

arletta [176-177]

2009-08-19T17:31:00.008+02:00

zabawy ze słońcem

tandaradei 2 [173-175]

2009-07-30T22:07:00.003+02:00

pogoda w zasadzie zniszczyła imprezę. przelotne, ale intensywne deszcze zniechęciły do snucia się po zamku, ale i tak kilka nowych zdjęć, i przede wszystkim nowych ciekawych znajomości.
tandaradei! ;)

anna [171-172]

2009-07-27T17:24:00.003+02:00

so we played it cool

peace & love [166-170]

2009-07-17T10:38:00.004+02:00

jak żuraw i czapla umawiałem się na sesję z moniką. w końcu się zdarzyło. a dzień później - haha - bliskie spotkania z chirurgiem. do dziś się z tego podnoszę...

aż zagdacze blok [163-165]

2009-07-10T09:38:00.003+02:00

w górę szmaty ciąg - jolly!
wybierz fał i ciąg - jolly!
zerwij fał i ciąg - jolly!
ho-o, aż zagdacze blok - jolly!
[stare dzwony]

navigare [160-162]

2009-07-06T18:22:00.003+02:00

pierwsze klatki z Tall Ships' Races 09. aura doskonała [no, może ciut za słabo wiało]. towarzystwo wspaniałe. zdjęcia łapane z pokładu s/y 'antica', o którym to jachcie pisałem już w zeszłym roku. na początek trzy klatki. będzie więcej. od góry: duńska fregata 'georg stage', w środku rosyjski 'sedov', na dole 'morgenster' [ale nie jestem pewien]

head hunting ;) [156-159]

2009-07-01T18:33:00.003+02:00

turysta. bukinista. sprzedawca zimnej wody butelkowanej. uliczny performer. paryż.

natalia [153-155]

2009-06-06T22:12:00.005+02:00

pierwsza sesja z n.
ona jest doskonała.
znaczy n. jest doskonała, sesja to nie wiem ;)

szymon [150-152]

2009-05-24T19:22:00.003+02:00

bardzo przyjemna sesja, a do tego można pogadać na ciekawe tematy. następna sesja z panzerfaustem w zębach ;)

girls in their summer clothes... [146-149]

2009-05-09T23:42:00.003+02:00

drugie spotkanie z lili. bezwzględnie inspirowane tym utworem [klik na link], chodzi on za mną już długo, od dawna czekałem na powrót właśnie takiego springsteena.

hamza [142-145]

2009-05-01T22:00:00.007+02:00

pierwsze spotkanie.

formy [139-141]

2009-04-23T18:24:00.005+02:00

wschodnie skrzydło smithsonian national art gallery. fragmenty.

socrealizm a la americaine [137-138]

2009-04-20T17:58:00.002+02:00

tylko flagi przypominają, że to usa, a nie perła socrealistycznego czynu architektonicznego.
[gra fallout 3. waszyngton i okolice. vault 101...]

sakura [133-136]

2009-04-15T21:29:00.003+02:00

w 1912r. burmistrz tokio podarował mieszkańcom waszyngtonu 3000 drzew wiśni japońskiej, zwanej w japonii sakura. drzewka te zostały posadzone wokół tidal basin i pomnika thomasa jeffersona. kwitną one rzecz jasna co roku, i co roku są tematem narodowego festiwalu kwitnącej wiśni, w trakcie którego mocny akcent położony jest na kulturę japońską. przed II wojną światową wiele tysięcy japończyków emigrowało do usa, głównie na hawaje i zachodnie wybrzeże. w kaliforni, z powodu ostrej konkurencji na rynku pracy i w rolnictwie dochodziło nawet do wprowadzania ustaw antyjapońskich [przemycanych pod nazwą ustaw regulujących status mniejszości "mongolskich"]. stosunki rzecz jasna zaostrzyły się radykalnie po ataku na pearl harbor, którego skutkiem było internowanie do specjalnych obozów ok. 120 tys. obywateli usa pochodzenia japońskiego, pozbawionych praw i częstokroć również majątku. to internowanie upamiętnia właśnie national japanese american memorial, ze statuą żurawia związanego drutem kolczastym, miniogródkiem zen i otoczonym, oczywiście, drzewkami sakura.
a w 1958r. tokio podparło swój pierwszy dar kolejnymi 3800 drzewkami dla waszyngtonu...

cherry blossom parade [128-132]

2009-04-13T19:31:00.009+02:00

z okazji kwitnących wiśni (szczegóły w następnym wpisie) co roku, bez względu na pogodę (rain or shine) przez constitution avenue w waszyngtonie maszeruje wielka, barwna parada. szkoły, wojsko we wszelkich odmianach od armii kolonialnej po marines, straż pożarna, służby sprzątania miasta, platformy grzmiące muzyką, po miss rodeo virginia i japonki w strojach tradycyjnych. głośno, wesoło i kolorowo. fiesta americana.

arlington [125-127]

2009-04-09T22:17:00.004+02:00

'niecodzienna odwaga była powszechną cnotą', tak mówił adm. nimitz o żołnierzach piechoty morskiej, którzy zdobyli (bezużyteczną) wyspę iwo jima, i stracili (niepotrzebnie) w czasie bitwy prawie 7 tys. ludzi. wszyscy wiedzą, że ten pomnik powstał na podstawie tej fotografii [link]. polecam dwa świetne filmy clinta eastwooda 'listy z iwo jima' i 'sztandary ojców'. pomnik znajduje się przy cmentarzu w arlington, który jest ostatnią kwaterą żołnierzy usa wszystkich wojen, w jakich kraj brał udział.

potomac [122-124]

2009-04-06T20:51:00.004+02:00

great falls w virginii. po drugiej stronie rzeki to już maryland.
dolne foto przedstawia LG wycinek szerszych panoram.
"and I walked off to look for america" /p.simon/
[hdr, panorama z 3, 3 i 2 klatek. warto kliknąć, widać duże :) ]

anna [119-121]

2009-03-14T23:45:00.005+01:00

anna jak zwykle przygotowana do lekcji...

alex [113-116]

2009-02-20T18:37:00.006+01:00

Alex. Fantastico.

emilia [110-112]

2009-02-07T18:03:00.004+01:00

'dobre bo polskie' ;)
bardzo ją lubię, choć płocha taka, a uparta jak...

alicja [107-109]

2009-02-01T11:37:00.005+01:00

"...chyba tak – odpowiedziała alicja." [lewis carroll]

księga wież [105-107]

2009-01-27T20:14:00.004+01:00

jest pewna bardzo charakterystyczna cecha płaskorzeźb asyryjskich z pałacu w niniwie. przyznam się, że sam na to nie wpadłem, dostałem wskazówkę. otóż, wszystkie postacie ludzi - bez względu na pozę i czynność - są sztywne, pozbawione gracji, emocji... natomiast wielki, przeogromny kunszt widać w ekspresji zwierząt. gra mięśni, prawda zachowania i reakcji, niezwykła żywiołowość ruchu.
największą kolekcję sztuki mezopotamii ma w europie british museum, w dużym stopniu dzięki odkryciom i wykopaliskom pana layarda [kto czytał 'bogowie, groby, uczeni' c.w.cerama?]. w tym zbiorze są słynne reliefy z polowania na lwy. zauważyłem, że sporo ludzi przemyka przez te asyryjskie sale dość szybko. ale przed kamieniem z rosetty stoją i fotografują jakby to było dzieło godne co najmniej nobla.

remanent wakacyjny [101-104]

2009-01-22T20:44:00.004+01:00

całkiem spokojnie rozgrzewam się przed nowym sezonem, mając już serdecznie dość miejskiej pseudo-zimy.

bajarz [099-100]

2009-01-12T18:22:00.003+01:00

to było prawie rok temu. mój pierwszy koncert andreasa vollenweidera, i od razu miałem okazję spotkać, uścisnąć rękę, podziękować, porozmawiać... no i sfotografować. potem, wieczorem, spektakl magii. chyba tylko vangelis umie tak samo pięknie opowiadać muzyką. każda płyta andreasa, każdy dźwięk to podróż w inne światy. w trakcie koncertu publiczność została podzielona na dwie grupy. dyrygowani przez andreasa i jednego z towarzyszących mu muzyków, zaczęliśmy śpiewać chórek z 'pearls and tears' [klik na tytuł, żeby posłuchać] z albumu 'dancing with the lion'. i do tego chóru andreas zaczął grać na harfie... do dziś sobie nucę ten fragment, ze specjalnym wspomnieniem.

joanna [096-098]

2008-12-14T16:41:00.006+01:00

zimowy poranek na pustym starym mieście.

magda [093-095]

2008-12-13T18:38:00.005+01:00

zimno. wiatr. tylko pół godziny zdjęć. kolejna sesja, jak się da, za pół roku.

angela [089-092]

2008-12-07T17:15:00.006+01:00

czarna angelina. bardzo, bardzo zła królowa.

orion [088]

2008-12-03T19:44:00.002+01:00

złapany nad alpami julijskimi w marcu tego roku.
doskonale widoczne wszystkie główne gwiazdy, w tym oczywiście betelgeza o czerwonej poświacie [wg. wikipedii: astronomowie przewidują, że gwiazda ta, znajdująca się przy końcu swojej ewolucji, w stosunkowo niedalekiej przyszłości wybuchnie jako supernowa, co byłoby spektakularnym widowiskiem dla mieszkańców ziemi, gdyż przez kilka miesięcy gwiazda byłaby jaśniejsza niż pełny księżyc]. w prawym górnym rogu najjaśniejsza gwiazda to aldebaran. w lewym dolnym rogu, najjaśniejszy punkt z lekko błękitną poświatą nad górami - syriusz.
[f/4, 28mm, iso 400, 30 sek.]

sinaia [085-087]

2008-11-18T21:58:00.002+01:00

po drodze do zamku Peleş można posłuchać starego grajka na fletni.
tam się wciąż nic nie zmienia...
[pierwsze panoramy od ponad roku]

gaude mater... [082-084]

2008-11-11T18:52:00.004+01:00

klika kadrów z gdańskiej parady Dnia Niepodległości.

marta [080-081]

2008-11-02T16:27:00.004+01:00

pierwsze spotkanie.

wiktoria [077-079]

2008-10-26T13:52:00.006+01:00

pierwszy rzut wyłącznie w BW

kajko & pola [073-076]

2008-10-20T19:18:00.005+02:00

diamond & pearl

marta [070-072]

2008-10-13T11:41:00.005+02:00

oko w oko z drapieżnikiem ;)

ewelina [067-069]

2008-10-09T23:16:00.005+02:00

zagadka przed obiektywem.

natalia [064-066]

2008-10-05T15:06:00.005+02:00

pierwsza sesja.

purple haze [063]

2008-09-25T22:46:00.003+02:00

z sesji z arlettą, kiedy jeszcze było lato....
pomału 'studio' zamyka się na pluchy, ale...

graffiti bridge [059-062]

2008-09-18T23:09:00.003+02:00

K. po raz pierwszy. na pewno będzie więcej.
aż cztery klatki w pierwszym rzucie.
[thieves in the temple]

ginger [056-058]

2008-09-14T14:35:00.003+02:00

co tu dużo pisać... przedstawiam ginger ;)
poranny plenerek przy wielkim młynie.
[krzywe, kadry do 16:9 i kwadrat]

ipomoea [055]

2008-09-11T18:47:00.002+02:00

"w tradycyjnych tokijskich przedmieściach shitamachi lato nie zaczyna się, dopóki nie pojawią się pierwsze kwiaty asagao, czyli wilca..."

lato już się kończy.

lili [054]

2008-09-07T14:50:00.005+02:00

vor der kaserne, vor dem grossen tor
stand eine lanterne, und stebt noch davor
so wolln wir uns da wiedersehn
bei den lanterne wolln wir stehn
wie eist lilli marleen, wie eist lilli marleen...

[pierwsza sesja z L., wstęp]

antica [051-053]

2008-09-04T19:29:00.007+02:00

s/y antica. kiedyś kuter rybacki, pasją i wytrwałością jednego człowieka przemieniony w pełnomorski jacht. w latach 1991-1997 odbyła wielki rejs dookoła świata. jej właściciel, kpt. Jerzy Wąsowicz, jest autorem książki o tym rejsie, która właśnie ukazała się na rynku. polecam zarówno książkę, jak i stronę antiki [link] kpt. Wąsowicz jest też inicjatorem i współorganizatorem zlotu oldtimerów, o którym było wcześniej.

beata [049-050]

2008-09-02T18:42:00.004+02:00

[16:9, krzywe]

oldtimers [047-048]

2008-08-31T20:03:00.003+02:00

III zlot oldtimerów, czyli starych yachtów. ponad 20 jednostek z kilku krajów europejskich, w tym m.in. siedemdziesięcioletni s/y 'szkwał'. na zdjęciach szkuner 'brabander' z kłajpedy wchodzący do gdańskiej mariny w towarzystwie mniejszych jednostek, i wychodzący z niej na morze /światło szalało dzisiaj/. więcej o animatorze tej imprezy wkrótce.

anna [045-046]

2008-08-24T16:17:00.005+02:00

czwarta sesja.
[16:9]

paquerettes [044]

2008-08-11T18:21:00.003+02:00

wariacja na temat bouguereau [link]
[16:9 i nic więcej]